บทที่ 16 มึงเล่นตลกอะไร

มึงเล่นตลกอะไร

แสงสีส้มอ่อนสะท้อนพื้นปูนจนแสบตาเล็ก ๆ ลมพัดเอื่อย ๆ พัดปลายผมให้ปลิวไหวปะปนกับเสียงนักศึกษาที่เดินผ่านไปมา

ดวงตากลมใต้กรอบแว่นเหม่อลอย ปลายนิ้วเรียวขีดเขี่ยขอบสมุดเล่นโดยไม่รู้ตัว ภาพเหตุการณ์เมื่อเช้ายังฉายซ้ำในหัวไม่หยุด

แม้จะพยายามบอกตัวเองว่าเธอไม่มีสิทธิ์ไปถาม ไม่มีสถานะไปหว...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ